Voor het spelen van de wedstrijden in de Landelijke 1e klasse werd de KNP-zaal afgekeurd. Te gevaarlijk. Er was in Maastricht geen echte sporthal en dus moest iets anders gezocht worden. Uiteindelijk werd besloten uit te wijken naar het WIMA-terrein, een buitenterrein gelegen in de grote tuin van het Sint Martinus Buurthuis, Hoogbrugstraat 42, Maastricht.
Hier werden al een aantal jaren wedstrijden gespeeld door de vereniging WIMA. Hiervan waren met name mannen/jongens uit de buurt lid. Het gebouw staat er nog altijd (zie onderstaande foto) en het huidige Martinushuis heeft nog altijd een maatschappelijke functie voor de opvang van jongeren. Op het toenmalige WIMA-terrein staat tegenwoordig een hoog appartementengebouw.
Wij kenden dit terrein met een vloer van hier en daar ongelijke trottoirtegels dus wel een beetje. En het was geen probleem om af en toe in de buitenlucht te moeten spelen. Al was het super vervelend als je in volle vaart een lay up wilde gaan scoren en de bal plotseling in een waterplas morsdood bleef liggen. Maar toen Maasvogels besloot dat wij ook niet meer in de KNP-zaal mochten trainen werd dat een ander verhaal. Er was schijnbaar geen plaats meer voor Kimbria omdat er te veel Maasvogels teams kwamen.
Nu waren we gedwongen om week in week uit ook buiten te gaan trainen. Er was weliswaar voor ’s avonds terreinverlichting, maar die paar lampen gaven echt niet genoeg licht. Bovendien hielpen ze natuurlijk niet tegen regen en sneeuw. Het trainingsbezoek holde dan ook hard achteruit; zeker ’s winters.
Trainingen met maar twee man waren zeker geen uitzondering, maar ja, dat waren aanstaande zwagers van elkaar en die wilden elkaar niet in de steek laten… Maar zoals je op de foto hieronder kunt zien was het natuurlijk wel geweldig om ’s zomers buiten te spelen. Hoe fijn we dat vonden blijkt ook uit het feit dat we in de grote schoolvakanties meer dan vijftig jaar lang op buitenveldjes getraind hebben. Dat was dan voor alle leden door elkaar: jong en oud, vrouwen en mannen.
Het veld was niet het enige waar wij ons mee moesten behelpen. Zo moesten we ons omkleden in de grote zaal van het buurthuis. Zeker na de wedstrijd gebeurde dat samen met de tegenstanders. Dus als het een felle wedstrijd was geweest was de sfeer wel eens gespannen. Je kleren moest je maar over een stoel of over een tafel leggen. Douchen kon alleen maar in de twee douches, die in het WC-blok zaten. Daarna gezellig wat nakletsen kon onder het genot van…een beker water. En je snapt dat dit vrijwel niet gebeurde.
Bovendien was het natuurlijk niet gastvrij t.o.v. van onze tegenstanders, die voornamelijk uit het westen van het land kwamen. Maastricht had gelukkig wel voldoende cafés en daar maakten zij dan ook ruim gebruik van. Ze moesten tenslotte nog een “wereldreis” terug naar huis maken…
Tekst en archieffoto door:
Lambert van Lieshout
BC Kimbria origins – To the WIMA site
The KNP hall was rejected for playing matches in the National First Division. It was deemed too dangerous. Maastricht lacked a proper sports hall, so something else had to be found. Ultimately, it was decided to move to the WIMA grounds, an outdoor area located in the large garden of the Sint Martinus Community Center, Hoogbrugstraat 42, Maastricht. The WIMA club had been playing matches here for several years.
Members were primarily men and boys from the neighborhood. The building still stands (see photo below), and the current Martinus House still serves a social function, providing shelter for young people. A tall apartment building now stands on the former WIMA grounds.
We were quite familiar with this area, with its floor of uneven paving stones. And it wasn’t a problem to occasionally have to play outdoors. Although it was incredibly frustrating when you were about to score a layup at full speed and the ball suddenly stopped dead in a puddle. But when Maasvogels decided we were no longer allowed to train in the KNP hall, things changed. Apparently, there was no room for Kimbria anymore because too many Maasvogels teams were coming. Now we were forced to train outside week after week.
While there were field lights for the evenings, those few lamps really didn’t provide enough light. Moreover, they certainly didn’t help with rain and snow. Training attendance plummeted, especially in the winter. Training sessions with just two people were certainly not uncommon. But then again, they were brothers-in-law, and they didn’t want to let each other down… But as you can see in the photo below, it was certainly wonderful to play outside in the summer.
How much we enjoyed it is also evident from the fact that we trained on outdoor fields during the summer holidays for over fifty years. All members were mixed: young and old, women and men.
The field wasn’t the only thing we had to make do with. We had to change in the main hall of the community center. Especially after the match, this happened together with the opponents. So if it had been a fierce match, the atmosphere could sometimes be tense. You had to spread your clothes over a chair or a table. Showers were only allowed in the two showers located in the toilet block.
Afterward, we could chat pleasantly while enjoying… a cup of water. And you can imagine that this hardly happened. Moreover, it was, of course, inhospitable to our opponents, who mainly came from the west of the country. Fortunately, Maastricht had plenty of cafes, and they made ample use of them. After all, they still had a “world trip” to make back home…
Text and archive photo:
Lambert van Lieshout